Passie voor MensenRechten

Geen land in de wereld schendt de MensenRechten niet. Eerbiediging van deze 30 fundamentele Rechten betekent het realiseren van een rechtvaardiger en meer humane wereldgemeenschap. Passie voor de Rechten van de Mens is een onafhankelijk Nederlandstalig blog over geëngageerd boeddhisme, sterven en dood en de MRschendingen in China, Tibet, Oost Turkestan, Binnen Mongolië, Birma en Noord Korea en richt zich met name op Chinese dissidentie, de Tibetaanse en Oeigoerse Kwestie, de Falun Gong vervolging en de Chinese goelag (Laogai). Opgedragen aan de Tibetaanse monnik Palden Gyatso-la en de Chinese Gandhi: topadvocaat Gao Zhisheng, voorziet PvMR de bezoekers dagelijks van informatie die niet zo snel van het belanghebbende Nederlandse establishment, het bedrijfsleven en de media te verwachten valt.

820 Griep als alibi voor onopgeloste problemen

(cartoon uit de Spits) Het grote verschil tussen de moderne westerse en de oosterse geneeswijzen is dat bv. Tibetaanse dokters niet alleen maar kijken naar de symptomen van ‘n kwaal maar ook zoeken naar de oorzaak ervan. Tibetaanse geneeskunde staat in het teken van een holistische benadering van de gezondheidszorg. Behandelingen bestaan uit het nemen van kruidenpreparaten, advies op het gebied van voeding en veranderingen in de levensstijl.

Carl Jung stelde dat een pasgeborene geen 'Tabula Rasa', geen onbeschreven blad, is. Zoals een vorm in een mal vormt het lichaam zich naar de aard van de ingedaalde geest. In de fysieke manifestatie weerspiegeld deze zich, en andersom zien we in de conditie van het lichaam de toestand van de geest die de wereld waarin we leven steeds opnieuw weer opbouwd. De hersenen en het zenuwstelsel zijn het medium tussen de materiële en niet materiële werelden die in de levensspanne altijd een zijn. Ook binnen de westerse geneeskunde werken artsen die dieper gaan dan het voorschrijven van chemicaliën en die de psychische oorzaken van kwalen wensen te achterhalen en te duiden. Werkelijke gezondheid kan niet door symptoombestrijding maar slechts door emotioneel - psychische probleemoplossing tot stand worden gebracht. Waarom is de een wel vatbaar voor griep en de ander niet? Vraag het uw huisarts en mogelijk stuurt hij u met pillen en 'n verhaal over ’n zwak afweersysteem met een kluitje in het riet. Zo niet Dr. Dahlke en Dr. Dethlefsen.

In de introductie tot hun boeken ‘De Zin van Ziekzijn’ schrijven ze: “Dit is een ongemakkelijk boek, want het ontneemt de mens de mogelijkheid zijn ziekte te gebruiken als een alibi voor zijn onopgeloste problemen.” Over de griep schrijven ze: Zowel griep als verkoudheid zijn acute, infectueuze processen: een uitdrukking van conflictverwerking. Verkoudheid treedt altijd in crisissituaties op; een situatie waarin men er genoeg van heeft. Met crisissituatie bedoelen wij hier die vaak voorkomende, weinig sensationele, maar voor de psyche toch belangrijke alledaagse situaties die wij ervaren als een overbelasting en die ons doen zoeken naar een legitieme reden om ons enigszins daaruit terug te trekken omdat de situatie ons even teveel wordt. Omdat wij op dat moment niet bereid zijn ons de uitdaging van de situatie en de wens om daaruit weg te vluchten, bewust te maken, wordt dit conflict somatisch: ons lichaam beleefd nu ons onbehagen met alle verschijnselen van een stevige verkoudheid of griep. Maar ook via deze (onbewuste) weg hebben wij ons doel bereikt, zelfs met het voordeel dat iedereen begrip heeft voor onze situatie, wat waarschijnlijk niet het geval zou zijn geweest bij een bewuste conflictverwerking. Onze verkoudheid staat ons toe , ons even uit de belastende situatie terug te trekken en wat meer aandacht aan onszelf te besteden. Ons hoofd doet pijn, onze ogen tranen, alles doet pijn en is gevoelig. Niemand mag te dicht bij ons komen, niets of niemand mag ons ook maar aanraken. Onze neus is verstopt en maakt alle communicatie onmogelijk. Met de woorden kom niet te dichtbij houdt men zich met succes alles van het lijf.

Men kan deze afweerhouding nog heel nadrukkelijk ondersteunen door te niezen, want wordt de uitademing in een heel agressief afweerwapen veranderd. Ook de spraak als communicatiemiddel wordt door onze zere keel tot een minimum teruggebracht. Dat ook onze amandelen, die tot de belangrijkste afweerorganen van het lichaam behoren, bij zoveel afweer op volle toeren draaien, is niet te verbazen. Daarbij zwellen zij zo op dat men niet meer alles slikken kan, een toestand die eigenlijk de patiënt zou moeten brengen tot de zelfkritische vraag, wat hij dan eigenlijk niet meer slikken wil. Wanneer wij slikken, nemen wij immers iets in, accepteren wij iets. Maar juist dit accepteren willen wij nu niet meer. Dat laat de verkoudheid ons op ieder vlak zien. Voor de griep kenmerkende pijn in de ledematen en het gevoel van uitputting verlammen iedere beweging en soms geeft pijn in de schouders zelfs merkbaar het gewicht aan van de problemen die op onze schouders drukken en die wij niet langer willen dragen. Een groot aantal van deze problemen proberen wij in de vorm van etterig slijm naar buiten te transporteren en hoe meer we ervan kwijtraken, des te opgeluchter wij ons voelen. Het taaie slijm dat eerst alles verstopte en iedere communicatie onderbrak, moet oplossen en vloeibaar worden, opdat er weer iets op gang kan komen en gaan stromen. Zo brengt verkoudheid uiteindelijk weer wat op gang en dat betekent een klein stapje vooruit in onze ontwikkeling. De natuurgeneeswijze ziet in de verkoudheid terecht een heel gezond reinigingsproces, waardoor toxinen uit het lichaam worden weggespoeld. Op het psychische vlak zijn het geen toxinen maar problemen, die analoog eveneens vloeibaar en uitgescheiden moeten worden. Lichaam en ziel komen gesterkt uit deze crisis tevoorschijn – tot wij een volgende keer er weer eens ‘de hoest van hebben’…

819 Paul van Dijk: Stokoud zonder pillen

Over een paar dagen is het dan zover, wouw op vertoon van de oproepkaart gratis openbaar stadsvervoer! Op advies van de onbekende leden van de gezondheidsraad laat onze minister van Volksgezondheid kwetsbare mederlanders massaal injecteren tegen de Mexicaanse griep. In aanloop naar de enting campagne dreigde hij artsen die te vroeg en “zijn merk” niet injecteerden nog even met de tuchtraad. Hoe gezond is ‘Big Pharma’ voor de volksgezondheid? Toont het ons zijn grenzeloze macht, zoals in de enting campagne tegen baarmoederhalskanker, opnieuw? Er is maar één tweeledig effectief middel om de macht van de farmaceutische industrie te ondermijnen: de verantwoording voor de conditie van lijf en leden niet uit handen geven en het overwinnen van de angst voor de dood.

Paul van Dijk: Je gevoel, intuïtie zoals u wilt, wijst je vaak de weg. Ook als huisarts. In medische kringen spreekt men in dit verband ook over ‘klinische blik’. Dat wil zeggen dat de dokter aan de buitenkant ziet wat er aan de hand is, zonder MRI of bloedonderzoek. De klinische blik kan opgaan voor individuele patiënten maar ook voor situaties in de geneeskunde kan intuïtie je de weg wijzen. Sinds decennia heb ik bijvoorbeeld een slecht gevoel bij de grote invloed van de farmaceutische industrie op de geneeskunde. Dokters die cadeautjes krijgen als ze bepaalde pillen voorschrijven, voelt niet goed. Nascholingen voor medici die door de industrie worden georganiseerd, kunnen niet gezond zijn voor een goede geneeskunde. Mijn intuïtie slaat ook alarm bij het massaal voorschrijven van al die pillen om het cholesterol en de bloeddruk te verlagen. Het kan niet goed zijn dat bijna de helft van de gezonde bevolking geneesmiddelen gebruikt om te voldoen aan de normaalwaarden zoals die door dokters zijn opgesteld. Een paar honderd jaar geleden was bij vrijwel elke kwaal aderlaten de behandeling. We kijken daar inmiddels met weerzin op terug en weten dat deze behandeling meer schade aanricht dan goed doet.

Ik weet zeker dat we over enige decennia met dezelfde minachting zullen spreken over de periode dat dokters de helft van hun gezonde patiënten opzadelden met bedenkelijke pillen. Toch lijkt het eerste stapje gezet om de huidige pillenmanie een halt toe te roepen. Uit recent onderzoek blijkt dat mensen boven de 85 jaar niet meer gebaat zijn bij medicijnen tegen hoge bloeddruk en een hoog cholesterol. Het voorschrijven van bloeddruk- en cholesterolverlagende middelen kan bij deze groep zelfs gevaarlijk zijn en hun leven nadrukkelijk bekorten. Dit concludeert Wouter de Ruijter, onderzoeker aan de Leidse universiteit. Volgens de nieuwste inzichten zijn de traditionele risico’s niet nadelig voor hoogbejaarden. 85-plussers met een hoog cholesterolgehalte, een hoge bloeddruk of overgewicht leven juist langer en in een betere gezondheid. Medicatie bij deze groep mensen verslechtert niet alleen hun levenskansen, de bijwerkingen zorgen er ook nog eens voor dat hun geestelijk vermogen achteruit gaat, dat hun nierfunctie vermindert en dat de kans op vallen toeneemt. De uitslag van dit onderzoek geeft forse deining in doktersland. Het is immers compleet onduidelijk waarom de ijzeren wetten van de risicofactoren voor hart en bloedvaten voor een bepaalde categorie patiënten niet meer opgaan. Helemaal gek is het niet. Onderzoeken over medicijnen zijn bijna allemaal uitgevoerd onder mensen van middelbare leeftijd. Die kun je niet zomaar toepassen op oudere mensen of jonge kinderen. Het onderzoek van de Leidse universiteit zaagt aan de poten van het overmatig geloof in de universele heilzaamheid van pillen. Daarmee draagt de studie bij aan de duurzaamheid van mijn intuïtie.

818 BBC Interview met Prof. Noam Chomsky

Weergegeven in de ingesloten video’s is het meest recente interview (23 min) met Noam Chomsky in het BBC programma HARDtalk, tijdens zijn toer door Engeland deze maand. Hij spreekt onder andere over het belang van de vrijheid van meningsuiting en waarheid, over de oorlog in Afghanistan, de verkiezing van Obama en de misdaden die Amerika in de wereld pleegt.

Avram Noam Chomsky (7 dec. 1928) is een Amerikaans taalkundige, mediacriticus, politiek activist en anarchistisch denker. Hij schreef diverse kritische boeken over met name de Amerikaanse buitenlandse politiek en de rol van ideologie en media in westerse samenlevingen. Chomsky beschouwt zichzelf als libertarisch socialist en in veel opzichten als anarchist. Chomsky is emeritus hoogleraar taalkunde aan het Massachusetts Institute of Technology. Als grondlegger van de generatieve taalkunde is hij een van de invloedrijkste taalwetenschappers van de 20e eeuw. Chomsky is een van de belangrijkste Amerikaanse dissidente denkers van deze tijd.

817 Dries van Agt: Geloof in Vrede op basis van Recht

Naar aanleiding van de 9 september uitzending van Pauw en Witteman, waarin ex-premier Dries van Agt geïnterviewd werd naar aanleiding van diens nieuwe boek ‘Een Schreeuw om Recht’, plaatste PvMR een naar Dhr. van Agt doorgestuurde reactie (blog 788: Nederlands verzet tegen veroordeling Israel) sluitend met de woorden:

“Als het gaat om de verdediging van de MensenRechten maakt het PvMR volstrekt niet uit welke politieke voorkeur of religieuze overtuiging iemand zich eigen gemaakt heeft. MensenRechten is een universeel beginsel dat politieke oriëntatie en nationaliteiten te boven gaat. Tijdens het beluisteren van het interview dacht ik: “Wat er ook allemaal beweerd mag worden, hier spreekt een gedreven, uitgesproken, oudere wijze man, een moedige, gewetensvolle en volhardende Nederlandse dissident die zich tegen het bevooroordeelde en vaak hypocriete establishment durft uit te spreken. Een mens die lering getrokken heeft, zich kwetsbaar durft op te stellen en niet in alle comfort op zijn lauweren is gaan rusten. Respect!” Zondag jl. ontving PvMR onderstaande reactie:

Dries van Agt: “Dierbare geestverwanten, Dadelijk na de publicatie van mijn boek “Een schreeuw om recht” heb ik heel veel positieve reacties gekregen. Het zijn er zoveel dat ik helaas niet in staat ben u persoonlijk te antwoorden. Uw betuigingen van steun en van bewogenheid over de nood en het onrecht waaronder het Palestijnse volk te lijden heeft, hebben mij diep geraakt. Zij moedigen mij aan mijn werk voor een rechtvaardige oplossing van het Israëlisch-Palestijnse conflict voort te zetten. Ook ik maak mij grote zorgen over de voortgaande kolonisatie van Palestijns land, de humanitaire situatie in Gaza, het onvermogen van de regering-Obama om een doorbraak te forceren, het falende Midden-Oosten beleid van de Nederlandse regering. Toch hoop ik dat u zich er niet van zult laten weerhouden om in vrede te blijven geloven, vrede op basis van recht. In die zin wil ik u aansporen te volharden in uw inspanningen het tij te keren, door informatie te verspreiden, politici op hun verantwoordelijkheid te wijzen, goede doelen te steunen of andere activiteiten te ontplooien. Er zal in ons land veel werk verzet moeten worden, voordat er sprake is van een rechtvaardig Midden-Oosten beleid. Laten we dit werk samen verzetten!”

816 De naïviteit van blind vertrouwen en goedgelovigheid

(foto: het verboden Obamao T-shirt) Des te meer een volk in een land het vertrouwen in de overheid verliest, het zelfs wantrouwt omdat het geschonken vertrouwen is beschaamd, des te meer die overheid het volk probeert te overtuigen van het belang van vertrouwen. Vertrouwen wil zeggen iets dat niet getoetst kan worden voor waar en oprecht aannemen. Een gelijkenis kan getrokken worden met de charmeoffensieven van het koningshuis als er ’n deel van het onderhuidse vuil op straat is komen te liggen. Wij moeten erop vertrouwen dat de heersende elites het beste voorhebben met de volkeren die ze bestieren. Hetzelfde geldt voor het management van justitie, de financiële wereld, de zorg, enz.; wij moeten erop vertrouwen dat men het beste voorheeft met de zieke, oudere en stervende mens; namen op genummerde kamers als er geen camera's aanwezig zijn. Echter, zonder ’n aangelegde basis, sfeer of reden voor vertrouwen wordt er een beroep op blind vertrouwen gedaan, immers wij kunnen besluitvorming van de experts niet begrijpen. Als gehoorzame onderdanen kunnen we slechts de gevolgen ervan ondergaan.

Hoe mooi is het om te kunnen vertrouwen en om in vol vertrouwen te leven, maar we ervaren vaak het dubbele gevoel dat het hebben of juist het ontbreken van vertrouwen veroorzaken kan. Zonder vertrouwen is er angst, maar omgekeerd merken we ook dat angst of voorbehoud vertrouwen in de weg staat. We hebben geen zekerheid dat de buitenwereld niet vroeg of laat zal handelen met emotionele en mentale kwetsuren als gevolg. Om die reden is het verstandig niet naïef te zijn, afstand te houden en kritisch te zijn, te onthechten van de waan van de dag want voordat we het weten staan we met z'n allen te dringen bij de dokter op de stoep. Men zegt dat vertrouwen geloven is in iets wat je nog niet kunt zien. Maar als bv. minister Eurlings bij hoog en laag beweert dat het in te voeren rekeningrijden voor de meeste mensen geen extra kosten met zich mee zal gaan brengen dan is een gezonde mate van scepsis op zijn plaats. De auto is altijd al een melkkoe geweest. Voor de invoering van het nieuwe zorgstelsel werd ons ook beloofd dat door concurrentie tussen verzekeraars de hoogte van de premie zou kunnen gaan dalen; nu weten we wel beter. 30% zoals een nieuw rapport beweert? Onzin, de kosten zijn voor velen meer dan verdubbeld en dit jaar worden de premies weer flink opgeschroefd. Het is maar een van de vele voorbeelden van hoe bedrieglijke politieke beloftes wantrouwen (onderbuikgevoelens) veroorzaken......en dan komen de Fortuyns en Wilders in zicht want het volk voelt zich bedrogen, steeds weer!

De wereld stelde oneindig vertrouwen in Obama, hij zou de wereld gaan veranderen, hij werd verheven tot ‘n symbool van hoop (obamania) in een desperate wereld die zich geconfronteerd weet met vele crises. Hij stuurde zijn minister van Buitenlandse Zaken naar China om haar te laten verkondigen dat de MensenRechten voortaan aan de economische betrekkingen ondergeschikt worden geacht. Tijdens zijn huidige bezoek aan China blijkt de nieuwe houding die de VS ten aanzien in China niet veranderd te zijn. Obama heeft er zich wel globaal over uitgelaten en die woorden werden door de Chinese staatsmedia natuurlijk gecensureerd. Eigenbelang toont weinig solidariteit met, en geeft weinig hoop aan de onderdrukte massa's. In een wereld die door geld, macht en aanzien wordt geregeerd is het wijs je gevoelens en geest te beschermen. Onderken de propagandamethoden van belanghebbenden en stel vraagtekens bij hun gepubliceerde onderzoekrapporten. Het is wijs gereserveerdheid in acht te nemen ten aanzien van wat voor politieke, zakelijke of religieuze belofte dan ook, van wie dan ook: Eerst zien en ervaren dan pas geloven en het eventueel vertrouwen. Wees waakzaam en alert want we worden voortdurend bedrogen en voorgelogen waar we bijstaan! Dictatuur of democratie, het maakt in deze echt niet zo veel uit; manipulatie, ontkenning, leugen, bedrog, hebzucht en angst regeren.   

815 Hippocrates van Kos: Artseneed van 2003

(Foto: Hippocrates weigert geschenken van Artaxerxes, koning van Perzie en vijand van de Grieken.) De eed van Hippocrates is een eed waarin artsen zichzelf verplichten bepaalde beroepsregels te zullen handhaven. De eed is opgesteld in het Oudgrieks en is vernoemd naar de Griekse arts Hippocrates, die omstreeks 400 v.Chr. zijn leerlingen van het Asklepieion op het eiland Kos deze belofte liet afleggen. Met de vernieuwing van deze eed in 2003 wordt beoogd dat de arts ook belooft geen misbruik te maken van zijn medische kennis, ook niet onder druk. Dit is toegevoegd met het oog op de Rechten van de Mens uit 1948, met als doel misbruik van medische kennis, zoals dat tijdens de Tweede Wereldoorlog optrad, te voorkomen. Dezelfde zinsnede is echter ook van toepassing op misbruik van kennis door commerciële druk vanuit de farmaceutische industrie.

In hoeverre zijn artsen en specialisten nog weerbaar tegen de commerciële druk die de farmaceutische industrie op hen uitoefent? Aan alle grossiers van de producten van 'Big Pharma': de Artseneed van de KNMG en de VSNU van 2003: "Ik zweer/beloof dat ik de geneeskunst zo goed als ik kan zal uitoefenen ten dienste van mijn medemens. Ik zal zorgen voor zieken, gezondheid bevorderen en lijden verlichten. Ik stel het belang van de patiënt voorop en eerbiedig zijn opvattingen. Ik zal aan de patiënt geen schade doen. Ik luister en zal hem goed inlichten. Ik zal geheim houden wat mij is toevertrouwd. Ik zal de geneeskundige kennis van mijzelf en anderen bevorderen. Ik erken de grenzen van mijn mogelijkheden. Ik zal mij open en toetsbaar opstellen, en ik ken mijn verantwoordelijkheid voor de samenleving. Ik zal de beschikbaarheid en toegankelijkheid van de gezondheidszorg bevorderen. Ik maak geen misbruik van mijn medische kennis, ook niet onder druk. Ik zal zo het beroep van arts in ere houden. Zo waarlijk helpe mij God almachtig / Dat beloof ik."

In het standaardwerk ‘Het Tibetaanse Boek van Leven en Sterven’ schrijft de ‘lachende lama’ Sogyal Rinpoche in het hoofdstuk ‘Dienaren van de Vrede’: Moge hen die uit mededogen voor alle levende wezens de reis naar verlichting willen ondernemen nooit vermoeid, teleurgesteld of gedesillusioneerd geraken; moge zij de hoop nooit opgeven, hoe groot ook de verschrikkingen, moeilijkheden en obstakels die ze tegenkomen…moge de gemeenschappelijke visie van de mystieke leraren van alle tradities, de visie van een toekomstige wereld die vrij is van wreedheid en angst, waarin de mensheid kan leven in ultiem geluk van de natuur van de geest, door onze gezamenlijke inspanning eindelijk werkelijkheid worden. Laten wij ons met Shantideva en St. Franciscus gezamenlijk inspannen voor die betere wereld:

Zolang de ruimte bestaat en wezens lijden

Moge ook ik blijven om het lijden van de wereld te verdrijven.

Heer, maak mij een instrument van uw vrede;

Waar haat is, laat mij daar liefde zaaien;

Waar onrecht is, vergeving; waar twijfel, vertrouwen;

Waar wanhoop, hoop; waar duisternis, licht;

En waar droefheid is, vreugde.

Geef mij eerder het verlangen troost te schenken

Dan getroost te worden;

Te begrijpen dan begrepen te worden;

Te beminnen dan bemind te worden;

Want het is door te geven, dat wij ontvangen,

Het is door te vergeven, dat wij vergeven worden

En het is door te sterven dat wij geboren worden in het eeuwige leven.

814 Dissidenten China opgepakt voor bezoek Obama

China heeft enkele tientallen dissidenten opgepakt voor het bezoek van Obama. Dat hebben familieleden en naasten van de arrestanten zaterdag laten weten. Zondag komt Obama in Shanghai aan en gaat de dag erna naar Peking. De president wordt van verscheidene kanten onder druk gezet de MRsituatie in China aan te kaarten. Onder anderen het hoofd van een actiegroep die opkomt voor ouders van kinderen die overleden of ziek zijn door het drinken van met melamine vervuilde melk, is zonder opgaaf van redenen opgepakt. Ook is bijvoorbeeld een dissident opgepakt die een bijeenkomst wilde organiseren over mensenrechten in een park in Peking. Hij wordt beschuldigd van ordeverstoring en illegale samenscholing.

Amerika beschouwt zichzelf nog steeds graag als de greatest country in the world, maar aan de vooravond van Obama’s reis naar Peking en Shanghai lijkt het ontzag voor China groter dan ooit. De aanhoudende economische crisis heeft het Amerikaanse zelfvertrouwen geen goed gedaan. Terwijl de VS gebukt gaat onder een hoge werkloosheid en oplopende staatsschulden, kan China pronken met een handelsoverschot, enorme reserves in buitenlandse valuta en biljoenen aan leningen aan Amerika. Ex-president Bill Clinton toonde zich eerder al realistisch over de toekomstige relatie tussen de twee supermachten: „Niemand kan zijn eigen bankier een pak slaag geven en dan weer vragen om een nieuwe lening.” Obama’s visie op China is nog niet volledig uitgekristalliseerd, maar zijn regering opereert tot dusver uiterst voorzichtig in de omgang met Peking. Kritiek op het MRbeleid blijft grotendeels achterwege en Obama weigerde eerder de Dalai Lama te ontmoeten uit angst voor de Chinese toorn. MRorganisatie Human Rights Watch (HRW) bekritiseerde deze week de houding van Obama. Het is volgens de organisatie ‘een misrekening’ te denken dat China milder zal worden als de buitenlandse druk afneemt. Het aantal MRschendingen is juist toegenomen en de kleine, maar vitale MRbeweging is ‘gedemoraliseerd’ sinds het aantreden van Obama. „De president moet zijn aanpak heroverwegen”, aldus HRW. De kans daarop lijkt klein.

De realisten binnen het Witte Huis zien veel meer in een pragmatische aanpak. Een prettige band met China zou bijvoorbeeld kunnen helpen om de situatie rondom Afghanistan te verbeteren. Peking heeft enorme economische belangen in Pakistan. Amerika wil dat soort samenwerkingsmogelijkheden niet frustreren door de Chinese leiders tegen de haren in te strijken. “Strategische geruststelling”, zo wordt Amerika’s houding ten opzichte van China inmiddels ook wel genoemd. Criticasters van Obama wijzen erop dat bondgenoten in de regio – van New Delhi tot Seoel – zeer ongerust zijn over de timide houding van de VS. China groeit namelijk niet alleen economisch, maar ook militair. Minister van Defensie Robert Gates waarschuwde al dat de Chinese militaire kracht de ‘positie van de VS in de regio kan ondermijnen’. “Het is verontrustend dat Amerika de groeiende macht van China lijkt te accommoderen”, zo schreef analist Robert Kagan in de Washington Post. Het bezoek van Obama aan Japan en Zuid-Korea deze week is mede bedoeld om aan deze bondgenoten duidelijk te maken dat Amerika niet van plan is om zich terug te trekken uit de regio. Kagan constateert echter dat binnen het Witte Huis de gedachte lijkt te leven dat ‘een neergang van de Amerikaanse macht onvermijdelijk is’. (Telegraaf)

813 Howard Ommel: Nederland zakt verder weg met censuur

In januari dit jaar schreef medeblogger Howard Ommel: “Zodra de gewone man met een missie het in zijn hoofd haalt om mee te doen met de grote jongens wordt hij bijna hardhandig afgestraft....Het gaat te ver om mensen de mond te snoeren die er alleen maar voor zorgen dat Nederland zich niet in slaap laat sussen door anderen die hun kop in het zand steken en blind lijken voor de waarheid. In een democratie mag de minderheid zich laten horen. Er is geen enkele reden om andersdenkenden met dictatoriale kunstgrepen het zwijgen op te leggen.”

Wikipedia: Censuur is het gebruiken van de macht van de staat, een bepaalde groepering, of van bepaalde individuen, om informatie achter te houden of de expressie aan banden te leggen. In moderne zin bestaat censuur uit elke poging om informatie, gezichtspunten of methoden van uitdrukking te verbannen. Het doel van censuur is om de status quo te handhaven, om de ontwikkeling van een maatschappij, of een afwijkende mening van een individu of een groep mensen, te onderdrukken. Censuur wordt onder meer aangetroffen in georganiseerde religies, clubs, sociale groepen en regeringen. Als voorstanders van vrijheid van meningsuiting zijn er ook dergelijke groepen die tegen censuur zijn. Censuur kan worden onderscheiden in preventieve censuur, waarbij niet zonder toestemming vooraf gepubliceerd mag worden, en repressieve censuur, waarbij na publicatie een verbod of andere maatregelen tegen de publicatie worden getroffen.

Er is geen goed waarin het kwade, geen negatieve waarin het positieve niet schuilt en andersom. Het positieve van het feit dat PvMR nu gecensureerd wordt is 'n specifieke ontwikkeling van empathie ten aanzien van de dissidenten die wereldwijd om hun afwijkende en onwelgevallige meningen monddood gemaakt worden. Tevens zet het mij aan om eindelijk eens vaart te zetten in het leerproces over het beheer van een officiele website. Nog steeds kan PvMR blogs publiceren maar door het uitschakelen van de feedburners kunnen deze zich niet meer op het net verspreiden. De blogs worden bijvoorbeeld iedere dag weergegeven op mijn iPeace site, nu dus niet meer. Het zal zo'n vaart niet lopen maar mocht dit weblog in de toekomst, natuurlijk om gegronde redenen, niet meer te bereiken zijn, probeer het dan later opnieuw via: www.passievoormensenrechten.nl.

Na de publicatie van een aantal kritische blogs over de zorg en de farmacie werd er op 9/11, de dag van de publicatie van blog 804: ‘Tergt de Dalai Lama China of China de Dalai Lama’, ingegrepen. Het is natuurlijk altijd moeilijk te ontdekken wat er achter de schermen gebeurt maar waarschijnlijk is weblog.nl tegemoet gekomen aan ’n verzoek tot beperkende maatregelen, tja van wie? Tevens is het PvMR opgevallen dat in toenemende mate YouTube filmpjes en foto’s over Chinese MRschendingen van het net worden gehaald. Wonderlijk is het natuurlijk wel dat PvMR nu, dank zij de censor, meer bezoekers op dit weblog mag verwelkomen dan voor diens ingreep. Ach, toen ik een tijd geleden aan de rivier zat te piekeren, noemen ze ook wel eens analytische meditatie, werd mijn fiets achter mijn rug gestolen. Voordat ik meditatief naar huis wandelde wenstte ik de nieuwe eigenaar er veel geluk mee in het vinden van een nieuwe baan: Never give up!

812 Oud nieuws: China runt illegale gevangenissen

Het zal de oplettende luisteraar zeker opgevallen zijn dat op de dag dat Noord Koreaanse “overlopers” heliumballonnen met zestigduizend pamfletten naar hun vaderland stuurden om te protesteren tegen de werkkampen, er op de Nederlandse radio gezegd werd dat deze volgens hen niet meer in China zouden bestaan zonder daar ‘n kanttekening bij te plaatsen. Ook PvMR houdt zich al jaren bezig met het Chinese systeem van werk- en concentratiekampen (Laogai) en met de zogenoemde ‘zwarte gevangenissen’. Op 10 december, de Internationale Dag van de Rechten van de Mens, dook er in ons land een SOS noodroep op uit de Laogai (foto) waar Pauw en Witteman aandacht aan hebben besteed. PvMR heeft die informatie voor nader onderzoek destijds doorgestuurd aan de kenner bij uitstek op dit gebied, Harry Wu die de Stichting voor Laogai Onderzoek in Washington DC heeft opgericht.

Gisteren maakten de media bekend dat China volgens de MRorganisatie Human Rights Watch (HRW) illegale detentiecentra verbergt: “Volgens een donderdag verschenen rapport van de organisatie worden burgers soms maanden achtereen vastgehouden. De geheime detentiecentra staan bekend als 'zwarte gevangenissen' en zijn vaak gevestigd in staatshotels, verpleeghuizen en psychiatrische inrichtingen. De mensen die in deze illegale gevangenissen terechtkomen zijn vaak gewone burgers die naar Peking of provinciehoofdsteden zijn gereisd om daar te klagen over lokale misstanden zoals illegale landonteigening, corruptie of marteling door de politie. Gedetineerden van de 'zwarte gevangenissen' staan bloot aan fysiek geweld, diefstal, afpersing en intimidatie. Bovendien krijgen ze vaak te weinig voedsel en medische zorg. Ook minderjarigen worden hier vastgehouden. HRW interviewde een 15-jarig meisje dat werd opgepakt in Peking toen ze een klacht namens haar vader wilde indienen. Ze werd meer dan twee maanden opgesloten in een verpleeghuis in de provincie Gansu. Daar werd ze diverse keren in elkaar geslagen. De Chinese regering ontkent het bestaan van de geheime gevangenissen. HRW baseert zich op interviews met 38 voormalige gevangenen. Ook Chinese staatsmedia hebben al over de illegale detentiecentra geschreven. De zwarte gevangenissen zijn er gekomen nadat de regering wetten had afgeschaft die de willekeurige detentie van mensen zonder een correcte verblijfsvergunning en daklozen verbood. 'Ongewenste personen' verdwijnen nu echter in illegale gevangenissen, stelt HRW. Overheidsfunctionarissen laten klagende burgers oppakken om zo hun carrière en financiële omstandigheden veilig te stellen.” (Telegraaf)

Twee jaar geleden vroeg PvMR aandacht voor een aangrijpende documentaire van 'Unreported World' waarin de Britse journalist Aidan Hartley de totale vertwijfeling van de vele burgers in Peking toont die moesten wijken voor de olympische infrastructuur (naar schatting 1.5 miljoen), de illegale gevangenissen waarin burgers die tegen het verlies van huis en haard protesteren werden opgesloten en gemarteld (Black Prisons) en de methoden van de CCP om hen uit hun huizen, hun wijken en hun stad te verdrijven. Klik hier om de documentaire te bekijken.

811 Noord-Korea: vluchten op leven en dood & na ballonnen schermutselingen

(Foto: Noord Koreaanse vluchtelinge Kim Jung-ae (pseudoniem) Noord-Koreanen die aan het strenge regime van hun land willen ontstappen, proberen via de grens met China naar de vrijheid te vluchten. Een riskante onderneming, want de grenswachters schieten met scherp. Wie betrapt wordt, gaat eraan. Het grootste deel van de vluchtelingen bestaat uit vrouwen. Als ze China halen, riskeren ze in de prostitutie te belanden of verkocht te worden aan Chinese mannen. Maar nog beter dat, dan gevat worden, vinden ze. Als ze geluk hebben belanden ze dan in een werkkamp. Het kan ook erger: foltering of publieke executie. Prositutiereporter Oliver Steeds duikt onder in het nachtleven van de stad Shenyang. De uitbater van een louche karaokebar vertelt dat Noord-Koreaanse vrouwen erg in trek zijn bij rijke Chinezen en Zuid-Koreaanse toeristen. Er is meer vraag dan aanbod, dus er valt goed geld mee te verdienen. De vluchtelingen die in Zuid-Korea geraken zijn meestal beter af. Ze kunnen er onderdak en financiële steun aanvragen. Maar er effectief geraken is een andere zaak. Slechts een kleine minderheid van vijf procent haalt het. Steeds praat met een man die vluchtelingen helpt. Hij geeft iedereen een zakje peper mee om in de ogen van grenswachters te gooien en een mes om zelfmoord te plegen.

Noord Koreaanse overlopers stuurden zaterdag vanaf een Zuid-Koreaans eiland heliumballonnen met zestigduizend pamfletten naar hun vaderland. In de pamfletten staan kritische opmerkingen over de NK leider, Kim Jong Il, en bijbelverzen. Bijgevoegde dollarbiljetten moeten de arme Noord-Koreanen ertoe brengen de pamfletten op te pakken. Sinds het begin van de propagandacampagne in 2005 zijn ongeveer twee miljoen pamfletten per ballonnen naar Noord-Korea gestuurd, zei een van de overlopers, Park Sang-hak. In 2000 verliet hij Noord-Korea. De ballonnen kunnen tot de hoofdstad Pyongyang reiken, zei hij. Het ZK ministerie van hereniging weigerde commentaar op de vraag of de onofficiële propaganda-activiteiten de betrekkingen met de noorderbuur kunnen schaden. Tientallen jaren voerden de Korea’s felle en omvangrijke propagandagevechten, met pamfletten, luidsprekers en radio-uitzendingen. Die officiële activiteiten zijn grotendeels gestaakt na de historische top in 2000. De betrekkingen tussen de Korea’s zijn weer verslechterd sinds de conservatieve Lee Myung-bak in februari president van Zuid-Korea werd. Hij heeft beloofd het communistische Noord-Korea hard aan te pakken. Officieel verkeren de Korea’s nog op voet van oorlog. De Koreaanse oorlog van 1950 tot 1953 eindigde met een bestand, niet een verdrag. Spanningen blijven bestaan vanwege de raket- en atoomprogramma’s van Noord-Korea.

De marines van Noord- en Zuid-Korea hebben eergisteren een korte zeeslag uitgevochten in de Gele Zee, ten westen van het Aziatische schiereiland. Een schip uit NK zou over de zeegrens zijn gevaren, waarop de ZK marine het vuur opende met waarschuwingsschoten. Het NK schip vuurde terug en raakte vervolgens zwaar beschadigd. Brandend droop het af. Aan Zuid-Koreaanse kant raakte niemand gewond door de schermutseling. NK stelt dat ZK het incident heeft veroorzaakt. De Amerikaanse regering heeft NK gewaarschuwd geen verdere stappen te zetten die kunnen worden beschouwd als een ''escalatie''. De relatie tussen VS en NK is dit jaar sterk verslechterd nadat Pyongyang raketten en een atoombom testte. Het gevecht tussen de marineschepen komt enkele dagen voordat Obama naar Azië reist voor een rondreis. Hij doet dan onder meer bondgenoot ZK aan. ZK is niet van plan het beleid voor NK aan te passen na de schermutseling. Dat heeft de premier van ZK Chung Un-chan gezegd. Chung sprak van een incident. Hij riep de ZK op vertrouwen te hebben in hun leger en hun regering en terug te keren naar de orde van de dag. Zuid-Koreaanse functionarissen lieten weten dat de contacten met het noorden op hetzelfde niveau blijven. Zuid-Koreaanen mogen in het noorden blijven werken. Verder zet Seoul de humanitaire hulp aan het noorden voort. (Novum/ Ap/ Dag/ NU.nl/ Pers/ AD/ ANP/ Unreported World)

810 Ayalon vrijuit en havik Lieberman krijgt hartelijk ontvangst

(Foto: demonstratie tegen bezoek Lieberman in Den Haag) Op 'n bepaalde manier is Nederland met Zwitserland te vergelijken. In Zwitserland woont de grootste Tibetaanse gemeenschap in Europa in Nederland de grootste Joodse. Het is een uitdrukking van de speciale band met Israel en dan gebeuren er steeds weer zaken waar grote vraagtekens bij de gekleurde besluitvorming gezet kunnen worden. De Joodse lobby is sterk vertegenwoordigd: wel praten met havik Lieberman maar niet met de eveneens democratisch verkozen Hamas?

Twee weken geleden bepaalde het gerechtshof in Den Haag dat Ami Ayalon, voormalig hoofd van de Israëlische geheime dienst Shin Bet, niet in Nederland wordt vervolgd voor foltering. Een Palestijn die tijdens zijn gevangenschap in Israël gemarteld zou zijn, had bij het hof een procedure aangespannen om vervolging van Ayalon te bewerkstelligen. Volgens het hof heeft Nederland geen rechtsmacht om de man te vervolgen. De advocaat van de Palestijn, Liesbeth Zegveld, meende van wel, omdat Ayalon vorig jaar een aantal dagen in Nederland was. Toen heeft ze namens haar cliënt aangifte gedaan van foltering. Van een arrestatie kwam niets, omdat pas een dag na zijn vertrek uit Nederland bekend werd dat hij geen immuniteit genoot.

Regeringspartij PvdA vindt het verbazingwekkend dat de Israëlische minister Avigdor Lieberman gisteren een officiële en hartelijke ontvangst kreeg bij zijn ambtgenoot Maxime Verhagen. “Hij wel en de Dalai Lama niet. Het lijkt me dat het precies omgekeerd moet”, zei PvdA-Kamerlid Martijn van Dam dinsdag. Verhagen ontmoette de Tibetaanse geestelijk leider eerder dit jaar alleen tijdens een bijeenkomst in Nederland. Van Dam is een van de Kamerleden die woensdag de als ultranationalistisch bekend staande Lieberman aan de tand wil voelen tijdens zijn bezoek aan het parlement. De Kamerleden hebben anderhalf uur een besloten gesprek met hem, op verzoek van Lieberman zelf.. CDA, PvdA, SP en GroenLinks willen Lieberman doorzagen over de vraag hoe hij denkt het vredesproces, dat in een impasse verkeert, te redden. Ze willen weten hoe de ontwikkeling van de Palestijnse gebieden mogelijk is als er nog steeds nederzettingen in bezet gebied bijkomen. Ook Lieberman woont in een nederzetting. (ANP/ Ref.D/ DDL)

809 En dan wordt het bidden dat het einde mild mag zijn

(Foto: De Barmhartige Samaritaan) Met de gedachte om u te waarschuwen voor de geruchten die ik verspreid stond ik vannacht om vier uur op, smeerde een broodje en stak tevens een drankje in mijn binnenzak voor de pauze op ‘n bankje, diep in het donkere herfstbos. Het bankje waar ik altijd even rust neem tijdens mijn nachtwandelingen. Door de stille straten met onverlichte ramen verliet ik de buitenwijk van de stad om me een weg te banen naar de relatieve duisternis boven de nachtelijke zacht ruisende bomen. Wandelen ordent de geest en is goed voor lijf en leden. Het is niet waar dat farmaceuten in hetzelfde rijtje thuishoren als wapenhandelaars of illegale drugsdealers. Het is niet waar dat zij parasiteren op de zieke mens. Het is niet waar dat zij ziektes verzinnen en gezonde mensen ziek maken stellen de woordvoerders en handlangers van de chemische lobby.

Wat is er toch met Nederland gebeurt? Het is een maatschappij maar geen werkelijke samenleving meer, kil en hard is het geworden. Gewelddadig en zakelijk met een enorme behoefte aan het controleren van elkaar. De privacy is volledig teloor gegaan en nog maar weinigen bekommeren zich erom. Het voert oorlogen waarvan wij de werkelijke betrokkenheid niet mogen weten. Het wordt bestuurd door een op macht beluste regering die ten koste van alles wil blijven zitten en zich voortdurend verschuilt achter aangestelde commissies die de waarheid over het een of ander zouden moeten achterhalen. En als iets dan niet begrepen wordt, als het volk het niet meer pikt, wordt het ons allemaal nogmaals wat duidelijker uitgelegd. Het stelt steeds weer opnieuw bepaalde bevolkingsgroepen in het daglicht die niet aan hun gepropageerde normen en waarden zouden voldoen. Lanceren campagnes om hen in het gareel te dwingen. In alle lagen van de bevolking is tolerantie en begrip ver te zoeken. Wat is er toch met Nederland aan de hand, dat land, dat kleine stukje aarde waar je de miljoenen de wetten niet voorschrijft en ze in hun waarde laat? Het is niet waar dat de elites het volk leegzuigen, het mat slaat met regelgeving en sancties. Mulish: "Wat toeneemt is de techniek. Die wordt reusachtig en de mensen zitten er als leeggezogen dwergen tussen." Het is niet waar dat we allemaal bedrogen zijn met de invoering van de euro, de nieuwe zorgverzekering en het ja tegen de Europese Grondwet. Het is helemaal terecht dat dit weblog gecensureerd wordt: allemaal leugens, allemaal geruchten! Het wordt tijd dat Ab een pop-up op dit weblog plaatst zodat de angstige en onzekere zoekende internetters meteen doorgestuurd worden naar de enige echte waarheid: die van de betrouwbare overheid die altijd het beste met ons voorheeft, toch?. “Yes”, schreef Simon Rozendaal gisteren “maak die vaccins maar op, Ab! Goed dat nu ook kinderen ingeënt kunnen worden tegen de griep. Er zijn genoeg vaccins en hoe meer inentingen hoe beter.”

Vol schaamte overdacht ik op mijn strafbankje al mijn fouten. Achter de eindeloos op en neer rijdende vrachtwagens in de verte zie ik de verlichte stad liggen. Daar slapen mijn dierbare vrouw en kinderen. Daar ligt mijn "harem", schertste iemand kort geleden, waarschijnlijk al wakker. Mijn harem, de groep vrouwelijke alleenstaande tachtig en negentig plussers waar ik naast mijn werk als vrijwilliger voor zorg. Lieve lijdende mensen van iedere pretentie ontdaan en zo dankbaar voor een werkelijk luisterend oor, iemand die hun lijden aanvaart en hen bemoedigd en helpt in het lot dat de mens nu eenmaal eigen is. Zoals een ieder van ons maakt ook Ab Klink daar geen uitzondering op. Ook Ab Klink zal uiteindelijk door ‘Big Pharma’ net als een pas geborene bij de voeten omhoog gehouden worden. En dan wordt het bidden dat het einde mild mag zijn.

808 Polen weigert Mexicaanse griepvaccin aan bevolking te geven

Terwijl Minister Klink zich voorbereid op een geintensiveerde propagandacampagne weigert de Poolse Minister van volksgezondheid het Mexicaanse griepvaccin aan bevolking te geven. Minister Ewa Kopacz verklaarde tevens dat het geheime contract dat de Poolse regering had moeten sluiten met de farmaceutische bedrijven die het vaccin produceren, meer dan 20 clausules bevat die strijdig zijn met de Poolse wetgeving. Hoewel de overheden in West Europa volgens haar wel deze geheime overeenkomsten hebben ondertekend, stelde ze dat de gezondheid van de burgers van Polen voor haar belangrijker is dan de winsten van ‘Big Pharma’ (term waarmee de grootte en enorme macht van de farmaceutische industrie wordt aangeduid). Ingesloten zijn drie video’s met toespraken van de Poolse Minister, de vice minister en de premier waarin ze uitleg geven over hun beslissing niet te vaccineren in Polen. (Wij Worden Wakker)

Telegraaf: Het ministerie van VWS komt in het geweer tegen “onjuiste informatie” (aanhalingstekens PvMR) op internet over de Mexicaanse griep. Op fora en weblogs is het ministerie van plan banners te plaatsen die verwijzen naar de website waarop de overheid zelf informatie geeft over de Mexicaanse griep. DDL: Massapsycholoog en mediadeskundige Jaap van Ginneken: “Een clubje medici beheerst de discussie of mensen zich nu wel of niet moet laten inenten tegen de Mexicaanse griep. “Dat groepje deskundigen duldt daarbij geen tegenspraak van buiten. Dat is vrij incestueus.”

807 Angst voor Mexicaanse griep is terecht

Nu PvMR aan de lijband gelegd is oa. door berichtgeving over de Mexicaanse griep, in dit blog de gedeeltelijk uitgeschreven uitzending van Stand.nl van gisteren. De huisartsen zijn inmiddels op grote schaal begonnen zijn met het inenten van de “risicogroepen”. Stand.nl vroeg zich af of de angst van mensen voor de MGprikken terecht is. Laten we eerst vaststellen dat deze onrust en angst door de overheid en de media zelf zijn opgewekt. Ook eerlijke, volledige en betrouwbare voorlichting, zeker als het gaat om leven, ziekte en dood, zou in een relatief beschaafd land als Nederland als een MensenRecht gezien kunnen worden. Te gast in het programma was Anneke Bleeker initiatiefneemster van de website Verontruste Moeders.nl. Ze kreeg twee vragen voorgelegd: De vaccinatie is gevaarlijker dan de Mexicaanse griep en de farmaceutische industrie is de boosdoener. Op beide vragen antwoordde mevr. Bleeker met een volmondig ja.

Is de angst voor de vaccinatie terecht?

Ja die is heel terecht omdat er veel te veel onduidelijkheid is en hij is niet getest. Mensen krijgen stoffen ingespoten waarvan je niet weet wat die in je lichaam gaan doen zoals squaleen, kwik en aluminium. Squaleen is een lichaamseigen stof die je ook via de voeding binnen krijgt maar als je het ingespoten krijgt is het een heel ander verhaal. Op het moment dat je het ingespoten krijgt gaat het via een ingewikkeld proces een heel ander leven leiden in het lichaam en uiteindelijk zal het immuunsysteem er zich tegen gaan keren. Dus ook tegen het squaleen dat je in je hebt als lichaamseigen stof.

Hoe weet u dat allemaal?

Door allerlei onderzoeken die wereldwijd zijn gedaan. Wie het echt wil weten kan het vinden.

Ja maar er zijn ook zoveel onderzoeken die zeggen dat er niets aan de hand is.

Ja, maar dat zijn veelal onderzoeken die gedaan worden door groepen die belang hebben bij de vaccinaties en andere farmaceutische middelen.

Ja, maar ik lees toch ook wel onafhankelijke onderzoeken van medici en virologen die verder niets met welke industrie ook te maken hebben.

Hoe onafhankelijk ze uiteindelijk zijn valt ook nog te bezien. De gezondheidsraad die vorig jaar besliste over de vaccinatie van meisjes tegen baarmoederhalskanker waren acht van de zestien personen direct of indirect betrokken bij de fabrikant van het vaccin.

Men zegt dat er ook aluminium inzit maar ik hoorde laatst iemand van het Leids Universitair Centrum zeggen dat als je een pan leegschraapt je ook aluminium binnenkrijgt.

Alles wat je eet gaat op een andere manier door je lichaam heen. Tegen alles wat je ingespoten krijgt gaat het lichaam zich keren. Van aluminium is bekend dat het zich ophoopt in de hersenen. Kijk maar eens op internet bij Dr. Moulden, dat is een Canadese arts die heel veel onderzoek heeft gedaan.

Maar de overheid gaat toch niet besluiten om te gaan inenten als daar gif inzit waardoor mensen kunnen sterven?

Hoe onafhankelijk zijn de overheid en de onderzoekers? Bedenk met z’n allen dat het hier gaat om de baan, het inkomen en de bonussen van het personeel van het RIVM, de overheid en de betrokken virologen. Stel dat ze zouden toegeven dat wij die geen subsidies krijgen toch wel eens een beetje gelijk zouden kunnen hebben.

Maar mevr. Bleekers stelt u dan overal vraagtekens bij? Je zou er toch vanuit kunnen gaan dat de informatie van de overheid betrouwbaar is?

Je kunt inderdaad overal je vraagtekens bij zetten. Als de overheid een klein beetje zou toegeven dat er mogelijk risico’s zijn dan is het laatste stukje vertrouwen in de regering ook verdwenen. Zij kunnen niet anders dan blijven promoten dat dit goed voor ons is. Besef ook dat de WHO (Wereld gezondheidsorganisatie) bestaat uit drie farmaceuten. Beluister hier de hele uitzending. Stuur deze link: Angst voor Mexicaanse griep is terecht of die van de verontruste moeders zoveel mogelijk door.

806 Wordt Passie voor MensenRechten nu gecensureerd

Beste bezoekers van dit weblog. Sinds PvMR op diens eigen uitgesproken wijze kritiek geleverd heeft op de Zorg in Nederland en op de Mexicaanse griep propagandacampagne, wordt dit weblog klaarblijkelijk gecensureerd. Als reactie op bepaalde berichtgeving, zoals u onder dit en onderstaande blog kunt waarnemen, wordt de Feedburner, Technorati Links, Subscribe to this feed, Related Content en Stumble It tijdelijk, of nu misschien wel definitief, uitgeschakeld, naar ik aanneem, om verspreiding van de berichtgeving op het internet te beperken. Inderdaad wie tergt wie? In het gedachtegoed van ZH de Dalai Lama: 'Geef nooit op' werkt PvMR als reactie op deze vermeende vorm van censuur in een land dat vrijheid van meningsuiting zo belangrijk zegt te vinden, inmiddels aan de officiële Passie voor MensenRechten.nl website.

Never Give Up

No matter what is going on
Never give up
Develop the heart
Too much energy in your country
Is spent developing the mind
Instead of the heart
Be compassionate
Not just to your friends
But to everyone
Be compassionate
Work for peace
In your heart and in the world
Work for peace
And I say again
Never give up
No matter what is going on around you
Never give up

805 Tergt de Dalai Lama China of China de Dalai Lama

Onder applaus van duizenden boeddhistische monniken landde de Dalai Lama gisteren met een helikopter vlakbij het klooster van Tawang (foto). Hij zal er de komende week onder meer lezingen geven voor zijn volgelingen. Zoals vermeld in blog 794 leidde het bezoek tot furieuze kritiek van de regering in Peking, die het als 'anti-Chinees' en een provocatie bestempelde. De Dalai Lama noemde de kritiek 'ongegrond' en zei onlangs dat hij India steunt in het grensconflict met China. De afgelopen weken kwamen uit de regio berichten over illegale grensoverschrijdingen door militairen.

Het was het vijfde bezoek van de Dalai Lama aan de regio en het plaatsje sinds 1959. Het voorlaatste bezoek vond plaats in 2003. In Tawang, waarvan de laaggelegen gebieden op een hoogte van z’n 3500 meter liggen, is een groot boeddhistisch klooster gevestigd. Het district Tawang grenst aan Tibet en is gelegen in de noordoostelijke Indiase deelstaat Arunachal Pradesh. Het wordt overwegend bewoond door het Monpa-volk, dat nauwe banden onderhoudt met de bevolking van Lhasa. De 17de eeuwse, zesde Dalai Lama was afkomstig uit Tawang en China vreest voor een reïncarnatie van de Dalai Lama uit dezelfde streek. Als de vijftiende reïncarnatie uit Tawang zou komen zou hij buiten bereik van Peking vallen. De Indiase regering gaf toestemming voor het bezoek van de Dalai Lama aan Tawang, dat ook een garnizoensplaats is. Het bezoek duidt er op dat de regering in New Delhi zich weinig aantrekt van de Chinese kritiek op India. De Indiase premier Manmohang Sing wekte laatst ook al het ongenoegen van Peking op door een bezoek te brengen aan Arunachal Pradesh. China maakt aanspraak op zowel Tawang als Arunachal Pradesh. (AFP/ NU.nl/ Trouw/ The Hindu) Bekijk video

804 Ernst van Damme's Passie voor MensenRechten

Naar aanleiding van blog (165) over de voettocht van Ernst van Damme naar Tibet, ontvangt PvMR wegens recente publicaties reacties die eigenlijk geplaatst zouden moeten worden op van Damme's eigen weblog. Ernst verkocht zijn huis en vertrok in mei 2008 naar het Oosten. Inmiddels is hij in Dubai beland. Met zijn ‘voettocht naar Tibet’ wil hij aandacht vragen voor de Rechten van de Mens en de verzakelijking van de maatschappij. Zijn tocht eindigt over ongeveer 5 maanden met een ontmoeting met ZH de Dalai Lama.

“Je komt op een moment in je leven waarop je denkt: wat ga ik de rest van mijn leven doen?” Door de financiële crisis kwam het bedrijf van Van Damme onder druk te staan. Opnieuw beginnen of werkloos achter de geraniums zitten, vond hij niets. “Toen kwam ik op het idee om iets met MensenRechten te doen, iets dat me al jaren prikkelde.” Van Damme spreekt zijn ontevredenheid uit over de verzakelijking van de maatschappij, wat volgens hem resulteert in onrecht. “Neem de discussie rond de AOW. Dan zie ik een kabinet van ondernemers waarvan werknemers de dupe worden. In deze discussie ontbreekt het totaal aan humaniteit en integriteit. De Nederlandse maatschappij schrijft voor dat je moet presteren, dat je geld moet verdienen en een mooi huis en een auto moet hebben.” Dit soort interpretaties zijn Van Damme nooit eigen geweest. “Ik heb zelf mee gehobbeld in deze carrousel. Ik had een goede baan en ik maakte mezelf wijs dat ik succesvol was. Maar diep in mijn hart heeft het me nooit gelukkig gemaakt.”

De vijftiger besloot om zich de rest van zijn leven in te zetten voor de Rechten van de Mens. Zijn motivatie heeft hij inmiddels vertaald naar een zoektocht naar rechtvaardigheid, menswaardigheid en mede- menselijkheid, zoals hij het zelf omschrijft. Een wandeling van 8000 km in de richting van Tibet, waarmee hij duidelijk wil maken dat er meer is in het leven dan geld. De Alkmaarder vindt dat we ons moeten realiseren waar we mee bezig zijn en welke fouten mensen in het verleden hebben gemaakt. “Ik kom in een dorpje in Servië waar de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog 8000 inwoners hebben vermoord, inclusief kinderen. Dan is het toch ongelooflijk dat jaren later dezelfde fout wordt gemaakt in Sebrenica? Dit soort dingen moeten onze kinderen leren. Ik wil mensen laten beseffen dat ze op een andere wijze naar hun wereld kunnen kijken. Niet zozeer vanuit een economisch perspectief, maar meer vanuit sociale waarden.” Tijdens zijn voettocht wil hij zoveel mogelijk aandacht genereren voor het onderwerp. “Uiteindelijk moeten we ons als samenleving de juiste vragen stellen. Waar willen we staan over 50 jaar?” Daarnaast wil hij op individueel niveau doen wat hij kan. Onderweg krijgt hij ontzettend veel positieve reacties van mensen. “Ik heb het gevoel dat ik op individueel niveau heel wat bereik. Voor mij is dit een groot succes. Soms krijg ik een mail van iemand: ik heb je twee uur gesproken en je hebt mijn leven veranderd.”

Inmiddels heeft Van Damme er anderhalf jaar wandelen opzitten. Nu is hij in Dubai, waar hij wacht op een visum om India binnen te komen. Van Damme probeert dagelijks zo’n 30 tot 35 km verder te komen. Al het geld dat hij tijdens de reis uitgeeft, komt van de verkoop van zijn huis. Slapen doet hij  voornamelijk in goedkope hotels, hostels en af en toe op een camping. “Als ik ergens geen hotelletje kan vinden, neem ik de bus naar een andere plaats. De volgende dag loop ik dan heen en weer om de afstand te compenseren.” In Dubai ligt de situatie echter anders. “Het is niet zo dat je in de Verenigde Arabische Emiraten de goedkope hotels voor het uitzoeken hebt”, vertelt Ernst van Damme lachend. “Het is allemaal erg luxe hier en een camping kan ik niet vinden, want die zijn er helemaal niet!” Over vijf maanden hoopt Van Damme in Tibet aan te komen. Onderweg ontmoet hij nog de Dalai lama in Dharamsala om over zijn doel te praten. “Hij was toevallig in een dorpje in Duitsland waar ik ook was. Toen heb ik met zijn personeel gepraat en uiteindelijk moest ik een mailtje schrijven. Dat was eigenlijk zo geregeld.” Met de Dalai Lama wil hij het hebben over het beschikkingsrecht van volkeren. Van Damme legt uit dat in alle MRverdragen staat dat mensen dit recht hebben, maar dat er nergens een definitie van ‘volk’ te vinden is. “Misschien dat hij met mijn gekke opmerkingen en advies iets kan doen”, vertelt hij lachend. Wanneer hij terugkeert naar Nederland wil hij een evenement organiseren. “Ik hoop dat mensen mij dan een beetje kennen. Het zou prachtig zijn om bij elkaar te komen met mensen die de wereld willen verbeteren om eens over de toekomst van de samenleving te praten.” Wat hij daarna gaat doen, weet hij nog niet precies. “Wellicht zal ik proberen een baan te zoeken in de sfeer van de MensenRechten.” Eén ding is zeker voor de Alkmaarder. “Ik zal nooit meer deelnemen aan die economische carrousel. Mijn waarde voor de maatschappij zal niet economisch zijn. Helaas kan dit in de praktijk betekenen dat ik dan toch achter de geraniums kom te zitten.” (Wereldomroep)

Meer informatie: Volg Ernst van Damme op zijn weblog, Facebook en Youtube. Ernst heeft ook een stichting opgericht om zijn doelen te bereiken.

803 Jiddu Krishnamurti: De eerste stap is de laatste

…De eerste stap is de laatste stap. De eerste stap is waarnemen, waarnemen wat je denkt, neem je ambities waar, neem je angsten, eenzaamheid, vertwijfeling, dit buitengewone gevoel van smart waar, zie het zonder het te veroordelen of te rechtvaardigen, zonder het te willen veranderen. Zie het, gewoon zoals het is. Als je het ziet zoals het is dan vindt er een totaal verschillend soort actie plaats, en die actie is de laatste actie. Dat betekend dat als je iets ziet als onecht of onwaar, is die waarneming de laatste actie, de laatste stap. Luister ernaar. Ik zie het volgen van een ander, van de instructies van een ander als bedrieglijk – Krishna, Boeddha, Christus, het maakt niet uit om wie het gaat. Ik constateer de waarneming dat het volgen van de waarheid van een ander uitermate verkeerd is. Omdat je rede, je logica en alles je duidelijk maakt hoe absurd het is om iemand te volgen. Die waarneming is de laatste stap, en als je het gezien hebt, verlaat je dat pad omdat je het volgende moment opnieuw moet waarnemen en dat is opnieuw de laatste stap.

802 Griep is door zwak afweersysteem altijd al dodelijk geweest

In dit blog, dat me niet in dank afgenomen zal worden in een land dat vrije meningsuiting zo hoog in het vaandel schijnt te dragen, kan ik, werkend in de branche, even niet om de waan van de dag heen. Nu is het even geen prik tegen baarmoederhalskanker of pillen tegen rusteloze benen, nachtplassen of ADHD maar de griep, heel vervelend en soms dodelijk.

De varkensgriep, oh jee, dat mag niet meer; hoogstwaarschijnlijk heeft de vleesindustrie fel tegen deze aanduiding van de vermeende mutatie van het virus geprotesteerd. Laten we Mexico dan maar de schuld geven: Mexicaanse griep, immers probleemwijken werden na een aantal tussenfasen plotseling prachtwijken zonder dat er veel veranderd was. Zo doen we dat in een wereld waar uiteindelijk alles aan imago, geld en handel ondergeschikt wordt gemaakt. Ook in ons land waarin de zogenoemde VOC mentaliteit diep in de genen verankerd zit. De Mexicaanse griep dus: de natuur dreigt, de wereldbevolking is in groot gevaar. Maar gelukkig zijn er onder ons nog veel barmhartige Samaritanen die volk en vaderland willen redden van 'n mogelijk dreigende stervensgolf. Pas maar op zeggen ze, want er ligt een verwoestende pandemie op de loer. Maar waarom kunnen de kenners nauwelijks antwoord geven op de vele prangende vragen die de aangejaagde angst heeft opgeroepen? Ze stuntelen zich ‘n ongeluk.

Nadat sommigen onder ons opnieuw last van een vieze smaak in de mond en een vunzige lucht in de neus kregen, werd er vorige week een onderzoek aangekondigd naar de verhouding tussen artsen, zorgverzekeraars en farmaceuten. (Lees ook het artikel De Pillenmaffia: farmaceuten rijk door onze gezondheid te verzieken.) Bestaat de Mexicaanse griep eigenlijk wel of is het een verzinsel dat door een geraffineerde propagandacampagne geloofwaardigheid maar ook twijfel geoogst heeft? Ben je bang voor de griep? Ben je bang voor de dood? Want daar gaat het immers om: als je in de "gevarenzone" leeft heb je kans om dood te gaan als je de "kwikprik" niet tot je neemt. Dan is het eigen schuld dikke bult omdat je de portemonnee van de farmaceuten niet vult? Een oud gezegde luidt dat angst ‘n slechte raadgever is. Laat dat onderzoeksteam maar snel en grondig in het farmaceutische moeras aan de slag gaan. Ziekte en menselijk ongenoegen zijn in de lijn van: ‘De een zijn dood is de ander zijn brood’ altijd al een bron van fenomenaal inkomen geweest. Ik moet hier even denken aan aan de kritische verhalen van psychiater Jan Foudraine over de bijeenkomsten van farmaceuten en artsen in Zwitserland en de deals die daar gesloten werden. Na zijn frontale aanval op de psychiatrie van destijds werd hem zijn arbeidzame leven in Nederland onmogelijk gemaakt en vertrok hij naar Amerika. Hij wenste ziekte niet langer vanuit medisch-ziektekundige maar veeleer vanuit mystiek-filosofische invalshoek te benaderen. Tja, dat is nog steeds een brug te ver.

801 Kom in Aktie voor Dhondup Wangchen

Dhondup Wangchen werd vorig jaar gearresteerd naar aanleiding van de film 'Leaving Fear Behind' die hij maakte waarin Tibetanen vertellen over de Olympische Spelen die vorig jaar plaatsvonden in Peking en hoe dat een effect had op hun leven als minderheid. Tevens schetst hij in de film ook het beleid en de houding van de Chinese overheid tegenover de Dalai lama en de Tibetaanse bevolking. Dhondup wordt verdacht van het aanzetten tot separatisme en ondermijning van de staatsmacht. Wegens gebrek aan bewijs stelde men het proces uit met als gevolg dat Dhondup nog langer in de cel zal moeten blijven wachten op een uitspraak. Volgens de familie van de filmmaker gaat zijn gezondheid zienderogen achteruit wegens het ontbreken van de broodnodige medische behandelingen in de gevangenis. De advocaat die zijn zaak ter harte nam, werd uitgewezen naar verre oorden. (VVT/ TSG) Kom in Aktie voor Dhondup Wangchen.

Als antwoord op de Chinese slogan: "Waar zeuren die Tibetanen toch over? Wij investeren enorm in de economische ontwikkeling van het land", vertoonde het International Campaign for Tibet Duitsland, net voor het einde van de Pekingspelen, de documentairefilm: ‘Leaving Fear Behind’. De uit Tibet gesmokkelde 30 minuten durende film toont uitdrukkelijk wat de Tibetanen in Tibet denken over de toestand in hun land, de Pekingspelen en ZH Dalai Lama. Leaving Fear Behind is uitsluitend door Tibetanen in Tibet opgenomen en toont de beroerde situatie waarin de Tibetanen anno 2008 verkeren. De filmpremière vond plaats in bioscoop Babylon in Berlijn. De film baarde opzien toen deze tijdens de opening van de Pekingspelen aan een kleine groep journalisten werd getoond. Een tweede vertoning werd door de Chinese veiligheidspolitie verhinderd. Voor de film werden ongeveer honderd Tibetanen uit Tibet van oktober 2007 tot maart 2008 geïnterviewd. Na de voorvertoning van de film in Peking werden de filmmakers Dhondup Wangchen en Golok Jigme door de Chinese veiligheidspolitie gearresteerd. “Voor Tibetanen is het uiterst moeilijk om Peking te bezoeken om daar hun mening te uiten. Om deze reden hebben wij besloten om door middel van deze film de ware gedachten en gevoelens van de Tibetanen openbaar te maken”, zei Dhondup die samen met de monnik Golok Jigme 35 uur filmmateriaal opgenomen heeft. Bij de première was ook de neef van Dhondup: voormalig politiek gevangene Gyaljong Tsetrin, die sinds enkele jaren in Zwitserland leeft, aanwezig. Bekijk de trailer:

800 20 jaar TSG Nederland: Rebecca Novick: De Dharma van de Politiek

Naar aanleiding van 'n klein berichtje in de Boswijzer van november over de viering van 20 jaar Tibet Support Groep Nederland heb ik dit blog uit de archieven opgedoken. De BOS schrijft: "Na 20 jaar is het tijd voor een terugblik maar het gaat ook over de vraag hoe moed te houden in 'n zo uitzichtloze situatie." Van die 20 jaar ben ik er 10 uitermate actief geweest. Om verschillende redenen zag ik me echter gedwongen mijn passie voor MensenRechten, buiten de groep te continueren. Het relaas van Rebecca Novick zou ik als mijn bijdrage voor bemoediging maar ook als kritiek op de passieve houding van Tibetaans boeddhistische instellingen ten aanzien van de Tibetkwestie, in dit 800ste blog nogmaals ter overweging aan willen bieden.

Rebecca Novick: “Ik ontmoette mijn lama op 10 december 1991, Internationale dag van de MensenRechten, tijdens een demonstratie in het spitsuur van Los Angeles. Een jaar later bevond ik me in Dharamsala werkend aan een documentaire over de MRschendingen in Tibet. Ik herinner me dat mijn leraar tegen me zei: “Er is geen verschil tussen spiritualiteit en politiek.” Voordat ik boeddhiste werd had ik geen enkele interesse in de politiek maar ontdekte dat de Tibetaanse Zaak een hoger doel vertegenwoordigde. De Dalai Lama zei eens: “De politieke strijd voor het herstel van de Tibetaanse vrijheid kan niet gezien worden in hetzelfde licht waarin we de doorsnee politiek bekijken.” Hij zei dat de Tibetaanse vrijheid zich op een cultuur concentreert die “beschikt over het potentieel om alle levende wezens geluk te brengen”. Toevlucht nemen in Tibet is een politieke beslissing. De Guru – het vierde juweel – belichaamd de Boeddha, de Dharma en de Sangha. De Dalai lama, waarover de Chinese leiders zeggen dat hij “een monster met een menselijk gezicht is” wordt gezien als de Guru van de meeste Tibetanen. Zelfs het bezit van zijn foto kan aanleiding geven tot arrestatie. Vanwege de geschiedenis van het protest tegen de Chinese bezetting, ziet de CCP het Tibetaans boeddhisme zelf als een opruiend systeem. Maar ook voor de Chinese bezetting vermengden de Tibetanen de Dharma met de politiek. De Tibetaanse vrijheidstrijd wortelt in de Dharma en het is daarom ook geen toeval dat juist de monniken en nonnen het voortouw nemen in de protesten.

Tijdens mijn gesprekken met honderden Tibetanen (overlevenden van de martelkamers en de veteranen van het protest uit Tibet) heb ik verhalen tot me genomen die zowel je hart breken als het helen. Veel van deze mensen vertelden me over hun toepassing van Tonglen; geestelijk lijden en negatieve karma opnemen terwijl ze hun bewakers levensgeluk toewensten. Een jonge non vertelde me hoe ze elke nacht bad dat de bewakers haar, in plaats van haar celgenoten de volgende dag zouden slaan. Ani Pachen beschreef hoe ze, nadat ze uit negen maanden eenzame opsluiting bevrijd werd, de bewakers vroeg de deur weer te sluiten omdat ze haar retraite nog niet had beëindigd. Elke dag opnieuw worden de Mahayanisten onderwezen in het vermogen het wereldleed te dragen. Dit zijn mensen die werkelijk weten hoe te leven en te sterven voor anderen. In het midst van de pijn en de verliezen, inherent aan deze ervaringen, besef ik steeds weer dat de Dharma die we in het Westen 'genieten' voortgekomen is uit rivieren van bloed en tranen die vanuit Tibet de wereld binnengestroomd zijn. Voor mijn verwarde en pijnlijk zelfbewuste westerse geest leken Boeddha's leringen een miraculeuze elixer van gezond verstand en geluk. Ik kon deze niet aanvaarden zonder een degelijk dank je wel. Zodoende begon ik me in te zetten voor de Tibetaanse Zaak en volgde de dharmalessen zo goed als ik kon. Het was niet altijd eenvoudig om een goed evenwicht te vinden en betrapte mezelf op de gedachten dat, als ik mijn leven volledig aan het praktiseren zou toewijden ik een betere leerling zou kunnen worden en als ik mijn leven zou geven aan het activisme ik een betere activist zou kunnen worden. Gelukkig vallen dit soort gedachten me nu niet meer lastig.”

In de maand voorafgaande aan de Tibetaanse opstand in maart dit jaar intensiveerde ik mijn beoefeningen. In plaats van het door mijn verplichtingen jagen, alsof door wolven opgejaagd, vertraagde ik om de betekenis de gelegenheid te geven werkelijk tot me door te dringen. De harmonie van de leegte en het onderling afhankelijke ontstaan, welke zo lang als een prachtig idee op een verre kust hadden gelegen, scheen voor het eerst de belofte van een tastbare werkelijke revolutie in te houden. Ik bracht mijn dagen door met het experimenteren met manieren om deze bevrijdende werkelijkheid in mezelf tot leven te brengen…en toen brak de tiende maart aan. De protesten in Tibet barstten los en werd ik van mijn kussen opnieuw de straten ingesmeten. De verandering voelde geheel natuurlijk alsof de wereldse inspanning eenvoudigweg een continuüm van het geestelijke werk inhield. De spanning die ik ooit tussen beide werkelijkheden gevoeld had scheen volkomen verdwenen te zijn. Het klinkt vreemd, ondanks het emotioneel moeilijke nieuws uit Tibet, leefde er een groots gevoel van vreugde onder mijn medeactivisten. Het voelde als tsundu, enthousiaste inzet. Eenvoudigweg: vreugde in het goeddoen. Het gevoel van kameraadschap onder hen die zich voor Tibet inzetten gaat voorbij leeftijd, ras en cultuur. Dit is niet slechts een Tibetaanse kwestie; het behoort ons allen toe.

Natuurlijk, niet iedereen reageerde op deze manier. Sommige beoefenaars vertrokken voor hun vrede en stilte, weg van de actie naar een plek waar mensen niet de hele dag schreeuwden en marcheerden. Anderen raakten voor het eerst in hun leven betrokken en stonden op straathoeken pamfletten uit te delen. Een dharmavriend die zich gefrustreerd afvroeg wat te doen met zichzelf kwam met het idee om het boddhicitta gebed dat de Tibetanen onafgebroken reciteerden in het Engels te vertalen om deze aan de massaal toegestroomde buitenlandse media te overhandigen. Een eenvoudig maar beduidend idee. Voor mij werd het steeds moeilijker om te zien waar beoefening eindigde en het activisme begon. Ik begon te begrijpen dat een effectieve activist precies dezelfde kwaliteiten nodig heeft als die van een Mahayana beoefenaar: vrijgevigheid, moraliteit, geduld, enthousiaste inzet, concentratie en wijsheid. Gems of the Heart van de Dalai Lama: “Als we door middel van politieke activiteiten met een spirituele oriëntatie levende wezens dienen, volgen we in feite de bodhisattva’s levensweg”. Tijdens het verstrijken van de dagen schenen deze woorden tot leven te komen: de beoefening ging naadloos over in activiteit en activiteit in beoefening. Het deed zich voor als tenjung: afhankelijk ontstaan.

In deze sfeer gaf de Dalai Lama in een hotel in New Delhi aan ongeveer 200 Westerlingen een driedaags onderricht over de leegte. Het was de vierde week in maart, en in het licht van de gebeurtenissen in Tibet, was het opvallend dat het onderricht gewoon doorging. Zijne Heiligheid was zichtbaar afgeleid en verontrust. Tijdens het vraag en antwoordspel leidde een der aanwezigen de olifant de ruimte binnen en vroeg: “Wat kunnen wij doen om Tibet te helpen?” Met een radeloze blik in zijn ogen keek Zijne Heiligheid de kamer rond: “Ik sta machteloos, ik weet het niet”, antwoordde hij. “Misschien kunnen jullie bij jezelf te rade gaan.” Zorgvuldig keek hij alle aanwezigen een voor een aan. Daarna vertelde hij het verhaal van een Franse monnik in de Tibetaanse traditie die hem eens verteld had: “Weet U, ik houd erg veel van de Boeddhadharma, maar ben absoluut niet geïnteresseerd in de Tibetaanse Zaak.” Zijne Heiligheid diende hem van repliek: “De vrijheid van het Tibetaanse volk is een garantie voor het behoud van het Tibetaans boeddhisme. Als je je inzet voor de Tibetaanse Zaak, dan begeef je je in de Nalandastrijd.” Hij refereerde aan het grote universiteit uit het oude India (zie foto) dat het centrum van het Mahayana boeddhisme werd en wedijverde met de grote kloosters in Tibet. De vernietiging van Nalanda door moslimstrijders in de twaalfde eeuw, ging gepaard met een massaslachting onder de monniken en het verbranden van hun bibliotheek, en staat in een griezelige vergelijking met de overname van Tibet acht eeuwen later. De ‘Nalandastrijd’ staat symbool voor de inspanning om waarheid en kennis te behouden in tijden van duisternis. Vandaag de dag wordt deze strijd uitgevochten in de huiskamers van Kham, Amdo en U-Tsang en in de Tibetaanse (en Birmese) kloosters.

Tijdens deze teaching zei Thurman (Amerikaans expert op het gebied van het Tibetaans boeddhisme)  tegen me dat degenen die denken dat Tibet een verloren zaak is bewijs leveren van hun gebrek aan voorstellings- vermogen. Hij zei: "De Tibetaanse Zaak is een volledige toewijding aan een bepaalde energiekanalisatie. De Tibetaanse vrijheidbeweging mag niet falen. Het vertegenwoordigd het antigif tegen alle krachten die erop gericht zijn de planeet te vernietigen: commercie, industrialisatie, militarisme en milieuvernietiging.” Daarbij merkte hij op, “is het in zijn geheel genomen een blijde beweging.”

799 Tenzin Tcheudrak: Een Meesterlijke Les in Geestelijk Verzet.

Tenzin Tcheudrak is een van de meest eminente meesters van de Tibetaanse medische traditie. Te voet reisde hij op jonge leeftijd naar het Men Tsi Kang, het belangrijkste instituut voor geneeskunde in Tibet, om een opleiding als arts te volgen.

Door zijn bijzondere kennis van de geneeskunst treedt Tcheudrak in 1952 in dienst als persoonlijk arts van de Dalai Lama. Wanneer een paar jaar later het Chinese leger Tibet binnenvalt, wijkt de Dalai Lama uit naar India. Tcheudrak wordt verdacht van spionage en gevangengenomen. In Het Regenbogenpaleis beschrijft Tcheudrak zijn herinneringen aan twintig jaar gevangenschap in de Laogai in Tibet en China, die hij door zijn levensovertuiging en zijn meditaties heeft weten te overleven. Zijn verhaal is niet alleen een uitzonderlijke getuigenis van een van de meest verschrikkelijke collectieve misdaden van deze eeuw, maar ook een ongelooflijke boodschap van liefde en vrijheid, en tegelijk een meesterlijke les in geestelijk verzet.

Uit het Regenbogenpaleis: “Op een dag kwam er een opmerkelijke monnik in mijn cel. Hij heette Palden Gyatso en had al zeer vele jaren in de Chinese gevangenissen doorgebracht. Wat later leerden we elkaar kennen en vertelde me zijn ervaringen in het ziekenhuis. Als een patiënt overleed werd zijn lichaam geopend om de doodsoorzaak vast te stellen en vooral om te zien of de organen niet beschadigd waren. Als dat inderdaad het geval was, werden ze eruit gehaald en vervolgens naar China gestuurd om te worden doorverkocht….Ik had nooit gedacht dat ik een monnik zou ontmoeten aan wie ik al mijn leed kon vertellen. Ik denk dat dit ook voor hem gold. We vonden steun in de Dharma die ons hielp de martelingen, de geestelijke en lichamelijke wonden en de honger te verdragen. Ieder moment dat we enkele woorden, zinnen, een gebed uitwisselden deed ons beseffen dat het cyclische bestaan als een vurige krater is. In de Chinese en Tibetaanse kampen die hij had doorstaan, in de gevangenissen die hij had meegemaakt waren de pijnen van ziekte en dood, de meest vreselijke kwellingen op ons neergekletterd als een onweersbui. We moesten overleven om te getuigen. We moesten blijven vechten tegen de onrechtvaardigheid en de verschrikkingen die Tibet hadden getroffen. Palden Gyatso en ik stonden elkaar zeer na. Zodra we voelden dat een van ons beide in gevaar was, sloegen al onze zintuigen alarm.”

In de documentaire: ‘De Kennis van Helen’ geven ZH de Dalai Lama, zijn lijfarts dr Tenzin Tcheudrak en de Mongoolse dr Chimit-Dorzhi Dugalov uitleg over de grondslagen van de Tibetaanse geneeskunde, die zijn vastgelegd in de Gyüschi, een geschrift uit de 12de eeuw. Verder zien we hoe westerse wetenschappers in Zwitserland, Wenen en Jeruzalem de inzichten van de Tibetaanse geneeskunde onderzoeken. Op initiatief van Karl Luntz, een Zwitserse handelaar in farmaceutische producten, worden moderne methoden toegepast om bepaalde complexe Tibetaanse medicijnen te produceren. De medicijnen zijn samengesteld uit kruiden, wortels en mineralen, en hebben een genezende werking op zowel de mentale als de fysieke oorzaken van ziekten. Hiermee is de Tibetaanse geneeskunde soms in staat om mensen te genezen die door de westerse geneeskunst zijn opgegeven. Bekijk de documentaire. en beluister de prachtige Mantra van de Medicijn Boeddha.

Zolang er lijdende wezens zullen zijn,

Zou ik hen willen helpen,

Totdat hun ziekten genezen zijn,

Zou ik hun arts, hun medicijn en hun dienaar willen zijn.

798 Een buitengewoon verhaal van spirituele moed en kracht: Sorrow Mountain

Uiteindelijk komen alle boeken die er voor je toe doen op de een of andere manier op je pad. Gisteren kreeg ik van mijn dierbare vrouw het in 2002 gepubliceerde levensverhaal van de Tibetaanse non Ani Pachen Dolma ‘Sorrow Mountain’ cadeau. In de nazomer van 2000, nog diep bedroefd over het overlijden van onze dochter Shayra, heb ik met Ani, de Tibetaanse Joan of Arc, de ‘Transalpine Tibetaine’ gemarcheerd. Een 49 dagen durende protestmars van Nice naar het VN gebouw in Geneve. Onze tentjes stonden herhaaldelijk naast elkaar en we deelden het voedsel dat we bij ons droegen met elkaar. Op zaterdag 2 februari 2002 overleed Ani vredig tijdens haar slaap in Dharamsala. Ik voel me vereerd haar in mijn leven ontmoet te hebben.

(Foto's: enkele door mij op 29 augustus 2000 gemaakte foto's van Ani Pachen en Palden Gyatso tijdens de Transalpine Tibetaine. Klik op afbeelding voor vergroting) In zijn voorwoord op ‘Sorrow Mountain’ zegt de Dalai Lama: “Zoals zoveel Tibetanen destijds heeft Ani meer dan 20 jaar in onbeschrijfelijke wrede omstandigheden gevangen gezeten. En waarom? Omdat ze weigerde voor de Chinese wil door de knieën te gaan. Er zijn weinig landen, mochten die al bestaan, waar criminelen aan ‘n dergelijke behandeling onderworpen worden. Wat in haar roerende levensverhaal naar boven komt, zijn Ani Pachen’s onverschrokken patriottisme, haar bewogen zorg voor haar landgenoten en haar diepgewortelde verlangen om zich in eenzaamheid terug te trekken om het spirituele pad te bewandelen. De veerkracht die zij belichaamd is voor mij reden voor optimisme dat de waarheid  en rechtvaardigheid van onze zaak uiteindelijk zullen gaan zegevieren.”

In de inleiding schrijft Richard Gere: “Het is alweer 50 jaar geleden dat de Chinezen Tibet binnenvielen en verkrachtten; 40 sinds ZH de Dalai Lama moest vluchten; en 10 sinds ZH de Nobelprijs voor de Vrede won. (10 jaar geleden geschreven) Maar nog steeds duurt de Tibetaanse tragedie voort. Er is een oud gezegde dat God de mens schiep omdat Hij van verhalen hield. Dit is een van Zijn meest buitengewone. Het is een waar verhaal van een zeer speciale prinses uit een afgelegen gebied in Tibet. Een gebied waar plotseling een einde aan het geluk kwam en dat werd ondergedompeld in decennia van duisternis. Ani overleefde door de woorden van haar vriendelijke leraren: dat zij in werkelijkheid een wezen van licht was, en dat licht eeuwig helder en stralend is. Het is 'n prachtig, verontrustend en diep inspirerend verhaal maar niet uniek in deze barre tijden van de Tibetaanse geschiedenis. De voortdurende Chinese bezetting van Tibet voorziet in een eindeloze keten van tragedies en overlevingen.” In Memory of Ani Pachen la

797 Tijd voor bezinning op "De Zorg" in Nederland

(Foto: Mia - met haar toestemming geplaatst) We hebben het in onze immer op geld beluste consumptie maatschappij, zo vaak en zo veel over zorgen voor, of over De Zorg. Mooie woorden, gravende onderzoeken, prachtige analyses die door klink-ende woordvoerders naar buiten worden gebracht in een maatschappij die dag en nacht met kapitalistische propaganda overdonderd wordt. Weten we eigenlijk nog wel wat zorgen voor een ander werkelijk betekend? Natuurlijk kunnen we voor onze medemensen in nood handelen, in hun noden tegemoet komen of hen met medicatie helpen hun lichamelijke of geestelijke problemen te verlichten. Maar is dat zorg verlenen? De overheid heeft de marktwerking in de zorg en een nieuwe zorgverzekering ingevoerd maar de vraag blijft wie daar beter van wordt, de elites of de hulpbehoevende medemens?

Ik kan bijvoorbeeld voor Mia, die door ’n beslissing van de verpleeghuisarts nu naar adem ligt te snakken, het noodzakelijke regelen. (Ook vat ze 's nachts de slaap niet meer omdat de arts haar de slaaptabletten die ze al sinds de jaren 70 neemt ontzegt) Met de vraag waarop de verpleeghuisarts zijn besluit heeft gebaseerd, kan ik contact opnemen met haar huisarts die haar de medicatie ruim tien jaar geleden heeft voorgeschreven en haar medische geschiedenis kent. Als ik dan als antwoord krijg dat de huisarts geen zeggenschap meer heeft kan ik me tot het verplegend personeel wenden en vertellen hoe hard ze achteruit gaat omdat ik haar al lang ken en haar huidige conditie kan vergelijken. Ik kan druk uitoefenen zodat de afdelingscoördinator contact met de verpleeghuisarts opneemt en dat die op zijn beurt met Mia’s huisarts gaat overleggen. Ik kan bloemen voor haar plaatsen en naar haar appartement gaan om haar geliefde foto van Jezus en het beeldje van de heilige Antonius op te gaan halen om de kale ruimte waarin ze nu ligt te sterven ietwat vertrouwd te maken. Ik kan haar de groeten overbrengen van buren en bekenden. Maar is dat allemaal zorg verlenen? In zekere zin wel maar niet werkelijk.

Zorg verleen ik als ik de tijd neem om aan haar bed te gaan zitten, me inspan om te luisteren naar haar zorgen en angsten en mezelf daarin vergeet, als ik haar hand vasthoud en diep in haar ogen kijk en nadenk over hetgeen ik antwoord op haar vragen; als ik haar sterven in mezelf tot leven laat komen; de grenzen tussen ons mens-zijn ophef. Haar het gevoel geef dat zolang ze nog ademt ze er toe doet. Zonder oordeel luister naar alles wat in haar laatste levensfase naar boven komt en vragen wat ze er bij voelt enz. enz. Als er in Nederland over de zorg gesproken wordt gaat dat meestal over kille statistieken, cijfers en getallen waar ook nog wel eens vraagtekens bij gesteld kunnen worden. Vanwege het collectieve gebrek aan empathisch vermogen, zowel bij veel bestuurders alsook bij een deel van de mensen die in de zorg werken, heeft PvMR een protestbrief geschreven aan alle politieke partijen in Den Haag. Willen we onszelf als een beschaafde natie blijven beschouwen dan wordt het tijd voor bezinning, tijd om de mensen die hun hart in de zorg nog niet verloren zijn de ruimte te geven om gestalte te geven aan hun roeping. Ach, het is al zo vaak tegen dovemans oren geroepen. Kernwoorden voor werkelijke zorg: Aanwezigheid, betrokkenheid, luistervaardigheid, empathie en compassie. Het 31ste MensenRecht is het recht om op een humane manier te mogen sterven. 

796 Stervensdromen en reïncarnatieve stervensbegeleiding

Bij toeval of niet is Mia in het zelfde verpleegtehuis op de kamer naast Anna (foto) te komen liggen. In het kader van blog 642: Aankondiging van de naderende dood in dromen waarin Aniela Jaffe zegt: "Karakteristiek zijn motieven die wijzen op een reis of op de voltooiing van het leven of de wedergeboorte van een mens", in dit blog nogmaals de droom die mij in juni dit jaar kennelijk iets duidelijk probeerde te maken.

Vannacht, de nacht van Saka Dawa, de viering van Boeddha's geboorte, verlichting en dood, droomde ik dat ik voor Anna, een 92 jarige ex-marktvrouw met een uiterst kritische geest waar ik zeven jaar voor gezorgd heb, een foto inlijstte waarop ze op bed lag met een baby in haar armen. Op haar verzoek ging ik in het donker naar haar oude woning om er een drinkbeker voor het kind op te gaan halen. Omdat de sleutel niet meer in mijn bezit was, zag ik me gedwongen de deur via de scharnieren te openen. Op het moment dat ik de deur opende sprong het licht in de uitgeleefde woning automatisch aan. Snel vond ik de beker maar het lukte me niet meer om de deur weer in de scharnieren te hangen waardoor het licht bleef branden. Een gealarmeerde buurvrouw ook met een baby op de arm kwam naar buiten om poolshoogte te nemen. Ik liep naar haar toe om uitleg te geven over mijn handelen. Ik toonde haar de ingelijste foto en ze zei: “Ach dat betekend helemaal niets”, maar de baby greep de lijst vast en begon opgewonden en luidruchtig te wijzen en met de handjes naar de afbeelding, waar licht uit straalde, te wapperen.

Jung gaf zijn leerlingen steevast het wijze advies om belangrijke dromen meteen op te schrijven en jezelf voor te houden absoluut geen idee te hebben over de betekenis van de symboliek. Bij het ontwaken echter kreeg ik de gedachte dat deze droom wel eens in verband zou kunnen staan met Anna’s naderende dood. Ons eerste gesprek (zomer 2001) in de deuropening van haar kleine huis aan de haven werd de inleiding op zeven jaar intensieve vrijwillige zorg; een op een. Bij het boodschappen doen was ze destijds door een losliggende stoeptegel gevallen waardoor ze een van haar heupen beschadigde. Haar diepe angst voor dokters en ziekenhuizen weerhield haar ervan om er even naar te laten kijken met alle gevolgen van dien. Tot in haar 80^ste had ze markten in Duitsland afgereisd met imitatie Delfs blauw, toilettassen en zelfgemaakte zijden bloemen. Ze begon me haar volledige levensverhaal te vertellen maar op een nogal chaotische manier. Stuurloos vloog ze van gebeurtenissen in het ene decennium naar het andere van de vorige eeuw; de taak was duidelijk: orde scheppen in de emotionele chaos van haar leven zodat er overzicht ontstond waarin haar de betekenis van de gebeurtenissen duidelijk werd. Later ben ik dat proces reïncarnatieve stervensbegeleiding gaan noemen. Jung zei dat als er niets in hemzelf gebeurde, zijn therapie mislukt was. Met andere woorden, je bent niet slechts hulpverlener maar tevens een betrokken medemens in een wederzijds leerproces. De relatie tussen Anna en mij stond in het teken van een (soms te) eerlijk over en weer waardoor er na verloop van jaren wrijvingen ontstonden die met elkaars karakter, gewoontepatronen en levensinstelling te maken hadden.

Toen Anna 8 was werd haar vader in een psychiatrisch instituut opgenomen en op haar 13^de pleegde haar moeder zelfmoord. Ze werd in een weeshuis onder het gezag van katholieke nonnen geplaatst. Om haar traumatische situatie te ontvluchten trouwde ze veel te jong. Het huwelijk mislukte volledig en er bleef haar toen niets anders over dan met haar kind van stad tot stad te zwerven. Aan het sterfbed van zijn vader nam diens zoon het haar allemaal uiterst kwalijk en verbrak hij het contact met zijn oma. Kwadwo, een Senegalese man van middelbare leeftijd die voor de materiële benodigdheden zorgde en ik, waren de enige mensen die ze met het naderen van de dood nog tot haar woning toeliet. Samen hebben wij ervoor gezorgd dat Anna nog vijf jaar in haar eigen huis kon blijven wonen. Maar op een zondag kreeg ik een telefoontje, Anna was van de trap gevallen waardoor ze zes botbreuken had opgelopen. Van het ziekenhuis kwam ze in het verpleeghuis terecht. Eigenlijk zat mijn taak er toen op omdat mijn vrijwilligerswerk zich op zelfstandig wonende alleenstaande ouderen richt. Maar voor Anna maakte ik een uitzondering. Door de implicaties van haar complexen en de voortdurende behoefte om de schuld van haar psychische lijden bij anderen te deponeren en de straatvrees die ze ontwikkelde door realisaties die ontstonden in het proces dat we met elkaar waren aangegaan, liepen de spanningen in het zevende jaar zo hoog op dat ik besloot me een jaar uit het proces terug te trekken. Net nadat ik het tweede telefoontje van Anna vorige week genegeerd had vroeg een van mijn “patiënten” of ik wist wat te doen met twee zakken tijdschriften. Anna is nog steeds een verwoed lezer en het daagde me dat de periode van wederzijdse reflexie voorbij was en ik de draad weer op diende te pakken. (foto: Mia's Heilige Antonius)